**“Hangi ışığın sönüyorsa, o tarafa dön,” demiş bir yazar.
Hangi tarafın kırgınsa, onu onar.
Hangi anında mutsuzsan, ona kocaman sarıl ve de ki:
Ben senin yanındayım. İnanıyorum, yeniden ayağa birlikte kalkacağız.
Belki o an hissettiğimiz tek şey, birine sarılmak istememizdir.
Ve anlaşılmak…
Bunu hiç düşündünüz mü?
Belki küçücük bir sarılma, birinin içindeki umudu ayağa kaldırır.
İçindeki o ışığı görmesine yardım eder.
Kim istemez ki anlaşılmayı?
Herkes yerde kalamaz zaten.
Herkes, o ilk adımda sarılmanın ne kadar değerli olduğunu bilir.
‘Seni anlıyorum’ diyebilmek ne büyük bir şeydir.
Ve asıl yol insanın kendi içindeymiş.
Yorgunluklarımızla çıktık yola;
belki taş düşse bile çiçek açar diye…
Ama bazen bu, sanmaktan öteye geçemiyormuş.”**
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder