ŞÖVALYE✨

Gündoğdu’da her şeyin yerini bulduğu sanılan o günlerde, hayatın içinde aslında çok büyük fırtınalar kopuyormuş. 

Kaf Dağı’nın ardındaki şövalye, yolun sonuna geldiğini hissettiği o raddede, neyin iyi neyin kötü olduğunu ayırt edemeyecek kadar yorgunmuş. 

Oysa şimdi anlıyor ki, aslında içindeki o büyük savaş çoktan bitmiş, yolun sonu görünmüş; ama o, anlamamış gibi yapmayı seçmiş. 

Şövalye artık eski şövalye değilmiş; hayatın karmaşasında çabalamanın ne demek olduğunu bilemeyecek kadar bitkin, güzellikle geleni bile anlayamayacak kadar hissizleşmiş. Birinin içinde bir yer edinmek sadece bir "sanrı", onun için savaşmak ise "çaba" imiş; ama bu ikisi bir türlü aynı kalpte buluşamamış. 

Sonunda herkes olduğu yerde kalmış.

İşte tam o sırada, Kaf Dağı’nın ardını merak eden, hayat dolu ama sabrı kendine azık etmiş küçük bir kız belirmiş hikâyede.

İçinde kocaman, çığlık çığlığa bağıran bir çocuk varmış aslında; ama o, her şeye büyük bir sabır çekmiş. 

İnanıyormuş ki sabır çiçekleri bir gün çok daha güzel açacak... Fakat şimdi bakıldığında, o küçük kızın heybesi hayal kırıklıklarıyla dolmuş. 

Dağların arkasındaki o gizemli kulübeyi hep merak etmiş ama anlamış ki, ne kadar isterse istesin o kulübeyi artık göremezmiş.

Şövalyenin o sessiz kabullenişi kızda derin izler bırakmış. 

Kız bu durumu içinde kabullenmiş ama artık dışa vurmak istediği tek bir gerçek kalmış: Kendi yoluna devam etmek. 

Üzerinde bırakılan bunca ize rağmen, olanı biteni hep iyi hatırlamak istemiş. 

Ve sonunda, Kaf Dağı’nın ardındaki o yorgun şövalyeye veda etmiş. 

Bir zamanlar küçük dokunuşların insanda büyük pırıltılar bırakacağına inanırken, şimdi en küçük umut bile hayal kırıklığına dönüşmüş. 

Ama biliyormuş ki; vedalar ancak iyi kalplerle hakkıyla yapılır. 

Küçük kız, kalbindeki o son pırıltıyla "Selametle" diyerek kendi yoluna koyulmuş.🦋