Sanki yavaştan umudumu kaybediyorum gibi, ışığımı görsem bile yine de bir kıvılcım olmadan yok oluyorum. İçin içime sığmıyor garip bir şekilde ama hep ışık yanıyor, hissediyorum ama kalbim böyle demiyor. Hissetigimle kalbim çelişiyor sanki.
"Vakti geldiğinde çiçek açacak, gönlün hoşnut olucak" bu cümleyle karşılaşıyorum ve dinginlik geliyor. Demek ki, vaktinden önce açamaz mış çiçekler..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder